Lwów, Ukraina. Katedra Ormiańska - konieczne prace konserwatorskie i restauratorskie przy polichromowanych ornamentach autorstwa Jana Rosena w południowej, najstarszej części Katedry.
Zadanie stanowi kolejny etap prac przy polichromiach ściennych autorstwa Jana Rosena w Katedrze Ormiańskiej we Lwowie. W latach 2023-24 zostały wykonane działania konserwatorskie i restauratorskie w części prezbiterialnej (najstarsza część Świątyni) na ścianie północnej. Do wykonania, w tejże części Katedry, pozostała jeszcze konserwacja i restauracja ozdobnych ornamentów zdobiących ściany Kościoła, dopełniających całościową koncepcją aranżacji artystycznej wnętrza, opracowaną przez autora.
Tegoroczne zadanie obejmuje prace konserwatorskie i restauratorskie przy polichromowanych ornamentach w części północnej, jak też na ścianach opracowanych jednobarwnie (przemalowanych w trakcie "szybkiego" remontu świątyni po przekazaniu jej apostolskiemu Kościołowi Ormiańskiemu). Przywrócenie oryginalnych wymalowań barwnych jest konieczne z uwagi na utrzymanie oryginalnej jednorodności kolorystycznej, a także nawiązanie do kolorystyki opracowań wykonanych w latach ubiegłych, oraz z uwagi na zły stan zachowania.
Katedra Ormiańska jest jednym z najstarszych i najcenniejszych zabytkowych kościołów Lwowa. Świątynia była ufundowana przez Ormian w II połowie XIV wieku. Powstała kamienna budowla nawiązywała stylem do architektury kolonii ormiańskich na Krymie, z wpływami bizantyjskimi, będąca niemal od początku ośrodkiem biskupstwa ormiańskiego. W 1630 roku, po zawarciu unii ze Stolicą Apostolską, przystąpiono do rozbudowy zabytku zgodnie z projektem Alberta Kielara; do istniejącego kościoła została od strony zachodniej dobudowana nawa. Następna przebudowa miała miejsce w latach 1670-1671 - dobudowano od strony północnej zakrystię. W wieku XIX przebudowie i modernizacjom podlegały przede wszystkim wnętrza Świątyni, natomiast sama bryła pozostawała bez zmian. Dopiero wiek XIX przyniósł bardzo poważne zmiany w wyglądzie katedry. Za sprawą starań arcybiskupa Józefa Teodorowicza została zmieniona nie tylko bryła Kościoła, ale także bardzo radykalnie wnętrza świątyni. Rozbudowa została poprowadzona w stronę zachodnią w stronę ul. Krakowskiej. Architekt Franciszek Mączyński postanowił nadać powstającym przestrzeniom charakter wczesnochrześcijańskich, bizantyjskich budowli sakralnych. Natomiast z wnętrz usunięto dotychczasowe ołtarze. W kopule wschodniej została wykonana mozaika zgodnie z projektem Józefa Mehoffera, natomiast w dwudziestoleciu międzywojennym wszystkie ściany nawy i najstarszej części zostały pokryte malowidłami autorstwa Jana Henryka Rosena. Wartość historyczna polega między innymi na zapisie w obszarze jednej zabytkowej przestrzeni nawarstwień różnorodnych przemian, począwszy od XIV wieku do dwudziestolecia międzywojennego. Katedra jest także symbolem historii przemian zabytku i jego gospodarzy, wewnętrznych zmian, jakie kościół ormiański przechodził na terytorium dawnej Rzeczypospolitej, i zmian po udostępnieniu świątyni wiernym. Katedra na duże znaczenie dla lokalnej społeczności, w tym dla diaspory ormiańskiej w Ukrainie. Szacuje się, że lwowska diaspora jest drugą po kijowskiej najliczniejszą grupą Ormian na terenie Ukrainy. W ciągu dnia odbywają się dwukrotnie krótkie nabożeństwa. Niedzielne, pełne przepychu nabożeństwa gromadzą zarówno wiernych, jak i turystów.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
